
Bedaf.
Alleen die naam al.
Voor veel mensen is Bedaf een natuurgebied bij Uden. Veel zand op hopen. Wij noemen dat hier bergen, al schieten ze daar in Oostenrijk waarschijnlijk van in de lach. Maar dat kan me weinig schelen. Voor ons waren het bergen. Onze bergen. De plek waar je als kind kon verdwijnen achter een zandhelling en even dacht dat de wereld groter was dan Uden, Vorstenbosch en de weg naar huis.
Vroeger heette het hier Zandberg. Nou, eerlijker kon bijna niet. Het was zand. Het ís zand. En als we er met z’n allen een beetje normaal mee omgaan, blijft het ook zand. Zoals het hoort.
Later werd het Bedaf. Met een oude grenskerk, bedevaart, mensen die hier kwamen bidden omdat het net over de grens wél mocht. Dat is ook Bedaf. Een plek van geloof, van hoop, van Brabantse koppigheid. Niet te veel praten, gewoon een pad zoeken waar het nog kan.
Maar mijn Bedaf zit vooral in de herinneringen.
Bedaf is jeugd.
Bedaf is vlooiestoken.
Ravotten.
Rennen tot je longen brandden.
Van die zandhopen af denderen alsof je niks kon gebeuren.
Knieën kapot, jas vuil, schoenen vol zand en thuis een moeder die riep dat je eerst buiten moest uitschudden.
Want anders lag de halve Bedafse Berg in de gang.
En dan die winters van vroeger.
Ja, ik weet het, vroeger was echt niet alles beter. Maar sommige dingen wel. Een winter was in de jaren 60, 70 en 80 nog gewoon winter. Sneeuw bleef liggen. Het kraakte onder je schoenen. Je had koude handen, rode wangen en een snotneus die er gewoon bij hoorde.
En dan ging je naar Bedaf.
Langlaufen op de Bedafse Bergen.
Niet in Oostenrijk. Niet met dure spullen. Geen skipas. Geen après-ski. Geen interessant gedoe met thermokleding van zeshonderd Gulden . Gewoon hier, bij Uden. Een paar latten onder je voeten en gaan. Tussen de bomen door. Over wit zand. Brabant op zijn mooist.
En natuurlijk: met je sleetje van de Blote Kont af.
Alleen die naam al.
Dat was geen officiële attractie. Geen keurige speeltuin met rubbertegels en een bordje met veiligheidsregels. Dat was gewoon Bedaf. Je trok dat sleetje naar boven. Dat ding werd onderweg steeds zwaarder. Boven keek je naar beneden en dacht je: als dit maar goed gaat.
En dan ging je.
Recht naar beneden als je geluk had. Scheef als het tegenzat. Achterstevoren als Bedaf vond dat je niet zo stoer moest doen. Onderaan lag je in de sneeuw, half onder je slee, jas open, zand erbij, en lachen natuurlijk.
En daarna?
Nog een keer.
Zo ging dat vroeger. Niemand maakte daar een project van. Geen app. Geen routeplanner. Geen QR-code. Geen volwassene die zei dat dit goed was voor je motorische ontwikkeling. Je deed het gewoon. Buiten was buiten. Sneeuw was sneeuw. Zand was zand. En Bedaf was Bedaf.
Daarom doet die plek iets met je.
Je loopt er nu misschien wat rustiger. De knieën zijn niet meer van elastiek. De rug kraakt wat sneller. En je gaat niet meer zomaar van de Blote Kont af, want dan moet er waarschijnlijk eerst iemand met een shovel komen om je weer rechtop te zetten.
Maar toch.
Zodra je daar loopt, tussen dat zand en die bomen, komt er iets terug. Je hoort bijna weer dat geroep boven op de berg. Je ziet weer kinderen rennen. Je voelt weer die kou in je handen. Je ruikt natte jassen, dennen, zand en winterlucht.
Dat is het rare van Bedaf.
Het maakt je even jonger.
Bedaf is geen gewone plek. Het is een stuk Uden waar de tijd niet helemaal gewonnen heeft. Waar vroeger nog een beetje rondloopt tussen de bomen. Waar de stilte niet leeg is, maar vol zit met stemmen van toen.
Kinderen met sleeën.
Wandelaars met honden.
Mensen die kwamen bidden.
Mensen die kwamen spelen.
Mensen die gewoon even hun kop leeg wilden maken.
En daarom moet je er zuinig op zijn.
Niet ingewikkeld. Gewoon normaal doen. Neem je rotzooi mee. Geen blikjes in het zand. Geen plastic tussen de struiken. Geen zakjes, troep of andere ellende achterlaten omdat een ander het wel zal opruimen.
Bedaf vraagt niet veel.
Alleen een beetje fatsoen.
Laat het liggen zoals het hoort. Zand, bomen, paden, stilte en herinneringen. Want Bedaf is van ons allemaal. Van de mensen die er vroeger speelden. Van de kinderen die er nu spelen. En van de mensen die er later nog willen lopen en denken: ja, dit is nog steeds mooi.
Laat Bedaf Bedaf blijven.
Veel zand op hopen, die wij gewoon bergen noemen.
Onze bergen.
Onze Blote Kont.
Onze herinneringen.
En als je daar nu loopt, langzaam door dat zand, dan kan het zomaar gebeuren dat je ineens denkt:
verrek…
hier ligt nog een stuk van mij.








